Bu çalışma, Kur'an-ı Kerim'in Hz. Muhammed'in kişisel duygularından ve düşüncelerinden bağımsız olduğunu inceleyerek, ilahi kökenini tarihsel anlatılar, teolojik ilkeler ve akli delillerle ortaya koymaktadır. Bedir Savaşı'ndaki esirlerle ilgili Peygamber’in kararının düzeltilmesi ve Abdullah ibn Ümmü Mektûm olayı gibi önemli vakalar, Kur'an'ın özerkliğini ve insani etkilerden bağımsızlığını göstermektedir. Bu örnekler, Kur'an’ın ilahi bir vahiy olduğunu ve Peygamber’in kişisel deneyimlerinden veya duygularından etkilenmediğini vurgulamaktadır. Çalışma, vahyi histeri veya epilepsi gibi psikolojik ya da patolojik durumlara indirgemeye çalışan oryantalist iddiaları eleştirmektedir. Teolojik, tarihsel ve ampirik kanıtlarla bu iddialar çürütülmekte ve vahyin Hz. Peygamber üzerindeki etkilerinin dışsal ve ilahi olduğu ortaya konulmaktadır. Fiziksel ağırlık hissi ve dışsal sesler gibi gözlemlenebilir fenomenler, vahyi zihinsel sağlık bozukluklarından ayıran unsurlardır. Araştırma, Kur'an’ın içeriğini de inceleyerek, Hz. Peygamber’in kişisel acılarını veya sevinçlerini yansıtmadığını ve bu yönüyle insan etkisinden bağımsız olduğunu ortaya koymaktadır. Aişe’nin iftiradan aklanması gibi acil meselelerin ele alınmasındaki gecikmeler, ilahi hikmeti Peygamber’in duygusal ihtiyaçlarının önüne koymaktadır. Ayrıca, Kur'an’ın özgünlüğü ve önceki kutsal metinlere kıyasla benzersiz derinliği, dışsal etkiler iddiasını çürütmektedir. Hz. Peygamber’in ilahi irade ile peygamberlik görevine hazırlanışı da vahyin ilahi niteliğini desteklemektedir. Kur'an’ın gelişmiş bilgisi ve tutarlılığı, Peygamber’in çevresi veya entelektüel birikimiyle açıklanamayacak düzeyde olup, ilahi kaynağını kanıtlamaktadır.
This study examines the Qur'an's independence from Prophet Muhammad's personal emotions and thoughts, affirming its divine origin through historical narratives, theological principles, and rational arguments. Key events, such as the Qur'an correcting the Prophet’s judgments regarding the captives of the Battle of Badr and the incident with Abdullah ibn Umm Maktūm, demonstrate its autonomy and detachment from human influence. These examples highlight the Qur'an's divine authorship, unaffected by the Prophet's personal experiences or emotions. The study critiques Orientalist claims that reduce revelation to psychological or pathological conditions like hysteria or epilepsy. Through theological, historical, and empirical evidence, it refutes these assertions by demonstrating the external and divine nature of the Prophet’s experiences during revelation. Observable phenomena, such as physical heaviness and external sounds, distinguish revelation from mental health disorders. The research further explores the Qur'an’s content, noting its lack of emotional reflection on the Prophet’s personal sorrows or joys, which underscores its detachment from human influence. Delays in addressing urgent matters, such as Aisha’s exoneration, reflect divine wisdom over immediate emotional responses. The study also refutes claims of external influence by analyzing the Qur'an's originality and unmatched depth compared to earlier scriptures. Additionally, the Prophet's unique preparation for prophethood, guided by divine will, strengthens the argument for revelation’s divine nature. The Qur'an’s advanced knowledge and coherence, impossible to derive from the Prophet’s environment or intellect, further substantiate this claim. Concluding, the study reaffirms the Qur'an as a universal, timeless guide and central to Islamic theology, providing a robust defense against critiques of human or external influence.
